Από τα βάθη των αιώνων μέχρι και σήμερα, οι εικαστικές τέχνες, όπως και τα όνειρα, εικονογραφούν τον ψυχικό μας κόσμο, δίνουν μορφή στις ελπίδες, στις προσδοκίες, στους φόβους μας. Συχνά, οι πιο εμπνευσμένες απ' αυτές τις εικόνες ξεφεύγουν από τα στενά ατομικά πλαίσια και μιλούν σε όλους μας, οπότε η καλλιτεχνική έκφραση παύει να είναι ατομική υπόθεση και γίνεται συλλογική. Ας μην ξεχνάμε ότι όλες οι καταστάσεις ζωής έχουν αισθητική αξία, αρκεί να ανασκάπτουν το βάθος της ψυχής για να βρουν τις ρίζες της ανθρώπινης ύπαρξης. Η καλύτερη στιγμή της τέχνης είναι όταν αυτή ξεχνάει το όνομά της, έλεγε ο Jean Dubuffet, θέλοντας να δείξει ότι δεν υπάρχει όριο στον χώρο της πιο ελεύθερης έκφρασης του ανθρώπου. Η έκθεση αυτή δείχνει ότι η δημιουργικότητα δεν περιορίζεται, δεν μπαίνει σε κοινωνικούς κανόνες και συγχρόνως πληροφορεί το κοινό ότι υπάρχει και αυτός ο χώρος στην Τέχνη της Ψυχής μας όπου συναντώνται με μαγικό τρόπο άνθρωποι από τόσο διαφορετικούς αλλά συνάμα τόσο κοντινούς κόσμους. Η έκθεση αυτή αποτελεί μια πρόκληση για την επιστήμη της ψυχιατρικής και για την κοινωνία.
Για πρώτη φορά συναντάμε ένα καθηγητή ψυχιατρικής, ένα γνωστό ζωγράφο ή ένα χρήστη υπηρεσιών ψυχικής υγείας, να εκθέτουν έργα τους σε ομαδική έκθεση με την πρωτοβουλία ενός Ψυχιατρικού Νοσοκομείου και την υποστήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Θα έλεγε κανείς ότι η καλλιτεχνική έκφραση περνά μέσα από μια αισθητική που κυριαρχείται από την αμεσότητα του συναισθήματος και της ιδέας, μέσα από ένα προσωπικό δρόμο μιας άλλης οπτικής των πραγμάτων, πέρα από τα όρια κάθε υπαρκτού ή νοητικού κοινωνικού στιγματισμού. Ευχαριστούμε όλους όσους στάθηκαν δίπλα μας σ' αυτή την προσπάθεια, σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο και τρόπο για ένα διαφορετικό ταξίδι που αγγίζει την ουσία και την αλήθεια του ανθρώπου, που αγγίζει την Τέχνη της Ψυχής μας... γιατί οι ψυχές μας ψάχνουν «... μια πόλη άλλη να βρεθεί...»
Παύλος Ν. Θεοδωράκης
Διοικητής ΘΨΠΧ
MD, MSc, DipLSHTM, PhD
